Z PAMIĘTNIKA UCZENNICY...

 

Mam czternaście lat. Jestem w ósmej klasie. Bardzo się boję, bo moje całe życie zależy od tego jakie będę mieć oceny. Moi rodzice mieli pasek co roku. Tata dostał się do liceum bez egzaminów, bo był olimpijczykiem. Mama zdała egzaminy na szóstki i przyjęli ją z otwartymi ramionami. Nie mieli korepetycji. Uczyli się sami, czasem po nocach. Nie chodzili na zajęcia dodatkowe. Mama angielskiego uczyła się z piosenek i filmów. Było jej trudno, bo musiała przebić się słuchem przez lektora, ale oglądała daną scenę tyle razy aż usłyszała, co mówią i notowała to w swoim kajeciku. Dostała się na profil z rozszerzonym angielskim. Była ambitna, wszystko wywalczyła sama.

Ja lubię angielski. Chodzę na dodatkowe zajęcia przygotowujące do egzaminu. Prócz tego mam korepetycje z matematyki. Z polskiego jestem akurat dobra. Chodzę też na gimnastykę. Kocham to, tylko w tym roku jakoś nie mam siły. Mamy dużo sprawdzianów, co jakiś czas próbne, a treningów też jest więcej, bo ćwiczymy do ważnych zawodów. Nasza trenerka jest bardzo wymagająca. Trochę się jej boję i jak się pomylę to układy trzeba ćwiczyć od nowa i dziewczyny są na mnie złe. Przykro mi wtedy. Przygryzam wargi, by nie płakać.

Nie mogę doczekać się wakacji. Wtedy odpocznę. Teraz nie mam na to czasu. Egzaminy i zawody. Muszę pracować, by dać z siebie wszystko. Moi rodzice nie mieli takich możliwości. A ja mam. Nie rozumiem jednak, dlaczego taniec nie daje mi już takiej radości. I że wczoraj nie miałam siły wstać z łóżka, choć jestem zdrowa. Chyba jestem leniwa. Bo ciągle bym spała. I czasem sobie popłaczę pod prysznicem. W sumie to chciałabym zniknąć..

Depresja u dzieci nie bierze się znikąd. U dorosłych też nie. To często dzieci, które bardzo długo były silne. Dawały radę. A Depresja czyhała na słabszy moment, by zaatakować, by odkręcić kran ze łzami, by przykuć do łóżka, by zabrać siły, zdjąć uśmiech z twarzy, by otworzyć czarną otchłań, która pochłania. Jej królestwo jest złowrogo ciche, ciemne. Jej pałac bez okien i drzwi. Z głosem, który namawia by zniknąć i nic nie czuć, bo niebycie to wolność i bezbolesny spokój. Bo życie miażdży, więc po co się męczyć.

Depresja jest okrutną przyjaciółką. Karmi się strachem, łzami. Wysysa energię. Gasi światło. Przytula żelaznym objęciem. Jest zaborcza. Nie lubi przegrywać. Omamia, czyha, obezwładnia. Nie jest wymysłem ani lenistwem. Jest potworem. Nie wybiera. Trafić może na każdego bez względu na wiek, płeć, zawód, status. Często zabiera po cichu, nakłada maskę i bawi się w swój karnawał. A ten trwa latami aż do...

To ważny post.
Udostępnij go.
Skomentuj, polub.
Bądź uważny/uważna.
Depresja to choroba śmiertelna.

#Depresja #zdrowiepsychiczne #szkola #dziecko

Image by Pixabay